تبلیغات
سبــک زنــدگی برتـــر - پناه بی پناهان

 

امام علیه‏ السلام پناه مردم است. او نه تنها پناه مؤمنان و شیعیان، بلکه پناه همه‏ ی بندگان خداست. گستره‏ی این مهر تا بدان جاست که حتی بر سر مخالفین نیز سایه افکنده است [1] .

امام صادق علیه‏السلام در جواب نامه محمد بن الحسن بن شمون نوشت: ما پناهگاه کسی هستیم که به ما پناه آورد: «نحن کهف لمن التجأ الینا» [2] .

سید بن طاووس رحمه الله، معتقد است که در هنگام روی آوردن شداید، بلایا، شبهات و فتنه‏ها باید به پناه امام زمان علیه ‏السلام رفت و از آن حضرت استمداد نمود؛ چرا که اوست فریادرس درمانده‏ها و بیچارگان. لذا یکی از القاب شریف آن حضرت «غوث» به معنای فریادرس است [3]  روزی پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم نشسته بودند، امام حسن، امام حسین، فاطمه ‏ی زهرا و حضرت علی علیهم ‏السلام به ترتیب بر ایشان وارد شدند. با دیدن هر یک از آنان، اشک از دیدگان پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم جاری شد و آنان را اطراف خویش نشاند. برخی از اصحاب از علت گریه سؤال کردند. آن حضرت با بیان فضایلی از هر یک از حضرات، اشاره‏ای به ماجرای شهادت آنان کردند. در بیان فضایل امام حسین علیه‏ السلام فرمود: حسین از من است... و پناهگاه پناه جویان است [4] .

جالب است که امام صادق علیه‏ السلام نیز در بیان معرفی جلوه‏های رأفت امام رضا علیه‏السلام از ایشان به عنوان: غوث هذه الامة و غیاثها... [5]  (فریادرس و غیاث امت) یاد می‏نمایند. 

نقل شده که در میدان نبرد، دشمن امیرالمؤمنین علیه‏ السلام که در حال جنگ با

یشان بود، شمشیرش شکست و چون مرگ را پیش چشمش دید، به امیرالمؤمنین علیه‏السلام گفت: یا علی! شمشیرت را به من ده! و آن حضرت بدون هیچ تأملی شمشیر خود را به او دادند. با تعجب عرض کرد: آیا نترسیدی که با شمشیرت تو را از بین ببرم؟ امام علیه‏السلام در پاسخ فرمود: ما خانواده‏ی کرم هستیم و هیچ گاه درخواست کسی را که به ما پناه آورد، رد نمی‏کنیم [6] .

دوستان را کجا کنی محروم‏

تو که با دشمنان نظر داری‏ 

همچنین می‏توان از پناه آوردن مردم کوفه - در موقع خشکسالی - به امیرالمؤمنین علیه‏السلام یاد کرد، که ایشان به امام حسین علیه‏السلام فرمود که دعا کند و پس از دعا، باران فراوان نازل شد [7] .

افسوس و صد افسوس که مدتی نگذشت و مردم کوفه تلافی کردند...؟! 

پاورقی و منابع:

[1] پناه آوردن مروان به امام سجاد علیه‏السلام. 

در واقعه‏ی حره، وقتی اهل مدینه بیعت یزید ملعون را شکستند و عامل یزید و بنی‏امیه - لعنهم الله - را از مدینه بیرون کردند مروان نزد عبدالله بن عمر آمد و از او درخواست نمود که عیال خود را نزد او گذارد تا از آسیب اهل مدینه محفوظ بماند. فرزند عمر قبول نکرد. مروان نزد حضرت سجاد علیه‏السلام رسید و استدعا کرد که خانواده‏ی خود را در پناه آن حضرت در آورد تا در سایه عطوفت امام علیه‏السلام محفوظ و مصون بماند. آن حضرت قبول کردند. مروان همسر خود، عایشه دختر عثمان بن عفان، را با خانواده‏ی خود خدمت امام زین العابدین علیه‏السلام فرستاد. آن حضرت به جهت صیانت آنها، ایشان را با خانواده‏ی خود از مدینه به ینبع بیرون برد و به قولی خانواده‏ی مروان را به طائف روانه فرمود و عبدالله، فرزند گرامی‏خود، را با ایشان همراه نمود. (منتهی الآمال 10:2-11.

[2] بحارالانوار 299:50، باب 3.

[3] و الغوث و الرحمة الواسعة. (مفاتیح الجنان، زیارت آل یاسین).

[4] بحارالانوار 39:28.

[5] عیون اخبار الرضا علیه‏السلام 23:1، باب 4، ح 9.

[6] بحارالانوار69:41، ح 2.

[7] بحارالانور 187:44، ح 16.





طبقه بندی: مقــــالات تــــخــــصصی،  اخــــلاق رضـــــــوی، 
برچسب ها: امام رضا (ع)، پناه بی پناهان، مقالات، مقالات در مورد، زندگی امام رضا (ع)،  
نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 30 مرداد 1392 توسط وحید
تمامی حقوق مطالب برای سبــک زنــدگی برتـــر محفوظ می باشد